Fietsen, dolfijnen en baseball

Onze dag begint om half 6, we douchen en gaan op pad. Eerst weer met de shuttle naar het vliegveld en vandaar weer met de BART naar downtown. Als we net in de trein zitten zie ik dat mijn rugtas open staat en mis ik mijn mobiel. Het kan niet zijn dat hij gestolen is, maar ik ben bang dat hij eruit gevallen is. Tot 3 keer toe doorzoek ik mijn rugtas, en Ko doet het nog een keer over. Ik baal vreselijk, hij is net nieuw en ik was er erg blij mee. En ik wil gewoon mijn mobiel hebben. Ko vraagt of hij niet nog op de kamer kan liggen, want het lijkt hem onmogelijk dat hij eruit gevallen is. Hij heeft de hele tijd achter mij gelopen. Alhoewel ik bijna zeker ben dat ik hem in mijn tas gestopt heb, is het mogelijk dat hij nog in de hotel kamer ligt. Daar hoop ik dan maar op.

We stappen weer uit bij Powell street, en gaan eerst ontbijten bij Lorrie’s Diner. Hierna gaan we met de cable car naar Fishermans warf. We gaan namelijk weer fietsen. Bij Fishermans warf huren we dus 2 fietsen, en gaan op weg. Het duurt even voordat ik het schakelen op deze fiets door heb. Onderweg halen we een aantal toeristen in welke op electrische bikes rijden. De gids roept naar haar groep: “Come on guys, don’t let those normal bikes get ahead of us”. Waarop wij roepen dat we uit Nederland komen en wel gewend zijn om te fietsen. Even later wanneer het heuvel op gaat komt mijn schakelprobleem weer naar boven, en slaan mijn trappers door. Dus moet ik lopen, op dat moment haalt de gids van de electrische bikes ons weer. En lacht en roept iets. Tja wij hebben in Nederland nu eenmaal geen heuvels. We stoppen even bij het fort onder de Golden Gate bridge, maken een paar foto’s , rusten even en gaan weer verder. Op de brug is het weer erg druk. Ik fiets tot halverwege, en als ik stop kijk ik naar beneden in de zee. We weten dat je hier ook wel eens dolfijnen kunt zien en dat willen we nu ook wel eens. In 2009 hebben we de hele reis langs de kust er namelijk geen een gezien. Ik sta nog niet stil en zie er gelijk twee. Ik roep naar Ko: Dolfijnen! Ko maakt er een paar foto’s van, we blijven een tijdje kijken. Soms zien we ze niet meer, maar dan duiken ze op een andere plek toch weer op. We fietsen weer verder, stoppen nog een paar keer maar zien geen dolfijnen meer. We fietsen door tot Sausolito, en nemen daar de ferry terug naar San Francisco. Het weer is trouwens weer prima, zon en iets te veel wind, maar het is prima uit te houden zo.

 
Terug bij Fishermans Warf leveren we de fietsen weer in, en gaan naar Bubba Gumps Schrimp co. Hier gaan we wat eten. Terwijl we op ons eten zitten te wachten kijk ik naar de zee, en zie wederom een dolfijn. De hele tijd dat we daar zitten zien we hem af en toe weer opduiken. Het lijkt wel alsof wij de enige twee mensen zijn die het zien, of het interessant genoeg vinden om er lyrisch over te worden. Hierna koop ik voor Brian nog een baseball shirt van de Giants (duur!) en een jas voor mezelf (heeeeel goedkoop)
Na het eten lopen we naar het AT&T stadion. We hebben namelijk baseballs tickets voor de game van vanavond. Als de zon weg is wordt het koud, en met de wind erbij is het niet lekker. Ik ben blij dat ik de jas gekocht heb, want die kan ik nu over mijn benen leggen, aangezien ik een driekwart broek aan heb, is het erg koud voor mijn benen. Maar het blijft koud, en vooral ik zit meer en meer te verkrampen van de kou. Zelfs Ko heeft het koud. We halen wat te eten en lopen nog een rondje door het stadion. We verbazen ons over het feit dat er op een doordeweekse avond zoveel kinderen mee zijn naar de Game. Verder is het net als bij een Nederlandse voetbal wedstrijd op een EK of WK. Alleen hebben deze fans dit meerdere keren per week een heel seizoen lang, ieder jaar opnieuw. De kleur van de Giants is oranje, en het hele stadion ziet oranje. Ik film een stukje van de wedstrijd, en mis net de eerste homerun die geslagen wordt door Sandoval. We merken ook dat zo’n wedstrijd vooral een sociaal gebeuren is. Hele families zitten er en veel mensen kennen elkaar en begroeten elkaar uitgebreid. Wanneer er gescoord wordt, wordt er uitzinnig gejuicht, terwijl de meeste niet eens gezien hebben wat er is gebeurt, maar gewoon mee juichen met de rust. Wel heel leuk om een keer meegemaakt te hebben. Jammer dat het zo koud is, en wij daar geen rekening mee gehouden hebben. We vertrekken dus weer redelijk snel. Terug in het hotel duik ik direct in bed, terwijl Ko nog even gaat douchen. Mijn ogen zijn al toe als hij er weer onder vandaan komt.

We zijn er weer!

Om 5.00 uur gaat de wekker, en gaan we er allebei uit. Ko gaat douchen, ik ga de laatste was ophangen. Hierna ga ik ook douchen. Dan lopen we nog even een lange ronde met de honden. We drinken nog een een bakkie koffie en wachten op de taxi. Om 10 voor half 7 gaan we maar eens bellen waar hij blijft. Blijkt dat de navigatie het niet zo goed doet, en deze de beste man overal heen stuurt, behalve naar het goede adres. Met wat hulp staat hij dan 5 minuten later bij ons voor de deur. De honden krijgen nog een kluifje, de koffers gaan in de auto, en weg zijn we.
Op schiphol aangekomen rook ik nog een sigaretje, hierna gaan we de koffers afgeven. Het lijkt erop dat het beter is om op schiphol in te checken dan thuis. Voor de drop-off balie staan lange rijen, bij de check in staat niemand. Maar we hebben het nog niet gezegd, of er gaat nog een balie open en wij mogen als eerste onze koffers afgeven. Dat gaat dan toch weer vlot. Snel door de douane, en eerst even een luchtje halen en voor mij 2 sloffen sigaretten. Hierna gaan we ontbijten, ik rook nog een laatste sigaretje, en dan lopen we naar de gate. Het is dan 10 minuten over 8. Ze zijn al begonnen met pre-boarden. Dus daar gaan we weer, schoenen uit, laptop uit de tas, alles op de band, dan zelf door de scanner, en nog een full body fouillering. Dan moeten we wachten totdat we mogen instappen. Wij hebben comfort zone stoelen, en als je het verkoop praatje mag geloven, dan mag je dus ook eerder instappen. Nou niets van dit alles. Eerst business class en elite, en daarna beginnen ze dus achteraan, dat betekend dus dat als je op rij 10 zit je als laatste aan de beurt bent. Maar goed we mogen in ieder geval mee.

De vlucht verloopt uiterst soepel, en duurt maar 10 in plaats van 11 uur. 2 maal krijgen we een beetje turbulentie, verder voel je er helemaal niets van, alsof je naar een film zit te kijken wanneer je naar buiten kijkt. Van ieder uur slaap ik er een half. Dus het schiet lekker op zo. Om 10 voor half 12 (San Francisco time) landen we op SFO. We mogen nu wel als eerste naar buiten, als we bij immigrations aankomen, kunnen we zo doorlopen naar de officer, er is namelijk niemand. Even een paar vragen beantwoorden, en een beetje slijmen bij de officier, dat we zoveel van het land houden, en we mogen door naar de koffers. Die laten lang op zich wachten, we krijgen het zelfs al een beetje benauwd, ze zijn toch wel meegekomen. Als iedereen zijn koffer al van de band heeft gehaald komen die van ons ook. De tijdwinst zijn we weer kwijt, de koffers herkennen we nu wel gelijk.
Nu op zoek naar de shuttle, als we buiten komen wil ik eerst even roken. Ko loopt naar de plek waar de hotelshuttles stoppen. Als hij daar is en op een bord staat te lezen, stopt achter hem onze hotel shuttle. Ik zie dat maar kan alleen niet wel bij de koffers, Ko heeft niets in de gaten. Gelukkig rijden ze om het kwartier. De volgende stappen we in, en deze brengt ons snel naar Hilton SFO. Het inchecken loopt weer probleemloos, en even later staan we op onze kamer.

We installeren de koffers op onze kamer, kijken even rond, en gaan weer terug naar beneden. Op naar San Francisco. Met de hotel shuttle gaan we terug naar het vliegveld om daar met de BART naar downtown te gaan. We stappen uit bij Powell street, en gaan eerst naar het visitor centre om daar een dagpas te kopen voor het openbaar vervoer. Deze gaan we morgen gebruiken. Hierna halen we eerst een koffie bij Starbucs, of eigenlijk Ko haalt de koffie en ik wacht buiten. Als ik naar binnen loop zie ik 2 politiemannen met duitse herders. Ik kan het niet laten om te vragen of ik een foto mag maken en maak even een praatje. Ze zijn vanzelfsprekend erg geinteresseerd in het feit dat ik thuis ook politiehonden train (of getraind heb) Ze vragen waar in holland een hond voor verkocht wordt. Wanneer ik ze vertel dat een goede hond tussen een 3 en 5000 euro opbrengt zijn ze met stomheid geslagen. De verbazing wordt nog groter wanneer ik zeg dat dat het bedrag is wat een handelaar er voor betaald, en dat de uiteindelijke koper nog veel meer betaald. De duitse herders van hun worden in Duitsland gekocht. Twee keer per jaar komen er zo’n 60 honden naar Amerika. De honden van hun zijn zogenaamde snifferdogs. Ze zijn dus niet getraind voor het bijtwerk. Wanneer we weglopen, hoor ik ze nog een keer tegen elkaar zeggen: “3000 tot 5000 euro for a dog”.

Hierna lopen we naar Fishermans Warf, het is weer een hele tippel, en de heuvels laten zich weer goed voelen. Onderweg komen we langs een winkel die allelei sport shirts etc verkoopt. Daar koop ik 4 vlaggen van Baseball clubs voor in de kantine van de honkbal club van Brian. Hier hebben ze om gevraagd, dus die belofte is al ingelost. Bij Fishermans warf kijken we even rond, en gaan eten bij Hard Rock café. We nemen beiden een Legendairy Burger, ze smaken weer goed. Dan lopen we naar het BART station Embarcadero en nemen de trein terug naar het Vliegveld. Om een uur of 19.00 uur zijn we weer terug bij het hotel. Omdat we niet te vroeg willen gaan slapen (het is moelijk om wakker te blijven) gaan we nog wat drinken in het hotel. Ko neemt cola ik neem thee, of iets wat daar voor door moet gaan. Het is echt niet te drinken. Ik loop met mijn beker naar buiten om zogenaamd een sigaret te gaan roken, maar kiep daar de thee tussen de planten.

Om half 9 redden we het echt niet meer en gaan we naar bed. Ieder uur van de nacht wordt ik wel wakker maar redt het tot even over half 6. Dan ga ik douchen en aankleden.

Weer een stapje dichterbij

Van de week had ik al een e-mail gestuurd naar Aldie van Roadbear, met de vraag of we deze keer weer een vroege pick-up kunnen krijgen. Aldie melde dat hij dat nu nog niet kon zeggen, maar zou een notitie ophangen dat wij graag een vroege pick-up willen.
Vandaag weer een e-mail van Aldie ontvangen dat we al online in kunnen checken en zaterdag even moeten bellen om te horen of we een vroege pick-up kunnen krijgen. Gelijk dus maar een melding in mijn telefoon gezet, want op zaterdag zijn ze tussen 8.00 uur en 13.00 uur open. Bij ons is dat dus tussen 17.00 uur en 22.00 uur. Aangezien ik zaterdag ook nog jarig ben en mijn vader langs komt voor een bakkie, ben ik anders bang dat we precies op die tijd vergeten.

Vanavond dus ook maar gelijk online ingecheckt bij Roadbear. Dat scheelt weer tijd bij het ophalen van de camper.

Vandaag ook hondenvoer gehaald voor de honden die dus thuisblijven, samen met mijn zoons. Die hebben in ieder geval genoeg te eten tijdens onze afwezigheid. Deze week nog eten halen voor de jongens, alle was wegwerken en zorgen dat het schoon is thuis. Dan kan ik in ieder geval zeggen dat ik wil dat het er net zo uit moet zien als we weer terug komen.

Morgenmiddag nog 1 middag naar het werk.

Zaterdag kunnen we ook online inchecken voor de vlucht. De stoelen hebben we eerder al vast kunnen leggen. Een beetje kriebels heb ik toch wel, maar volgens Ko is 11 september de veiligste dag om te vliegen. Dus daar moet ik dan maar vanuit gaan.

Nog een week

Over precies een week vertrekken we dan eindelijk naar Amerika. Deze week nog de laatste dingen regelen. De taxi is inmiddels ook geregeld. Gisteren een e-mail gestuurd naar RoadBear met de vraag of we eventueel een vroege pick-up kunnen krijgen.

Misschien wel de moeilijkste opgave voor een vrouw is, gaan bedenken wat ik mee ga nemen aan kleding. De koffer mag maximaal 23 kilo wegen, maar ja, we willen daar ook nog wel shoppen. Dus... de grootste uitdaging, is om nu zo weinig mogelijk mee te nemen. Dat is best lastig als een kast hebt die uitpuilt van de kleding. En natuurlijk ook nog een selectie maken van de schoenen. Welke neem ik wel mee en welke laat ik thuis? Dat wordt dus praktisch denken en de emotie uitschakelen.

Gisteren nog wel een mooie trolley gekocht voor de handbagage. Eentje met verschillende vakken ipv één groot vak. Makkelijk want dan gaat niet alles door elkaar zitten.

Naar de Giants

Sinds vorige week hebben we dus digitale TV. Er wordt hier, met een honkballer in huis, dus al de hele week Baseball gekeken. Nu heb ik ook al heel wat uurtjes langs het veld doorgebracht, als rijmoeder, en scoorder, maar ook gewoon als supporter. Wat is er nu leuker dan je eigen kind te zien spelen.
Op zijn 13de is hij batboy geweest bij de europeese kampioenschappen, en heeft hij dus veel Teams toen van dichtbij meegemaakt. Hij is trouwens vandaag 22 geworden. Maar dat even tussendoor. Maar ook tijdens de europeese kampioenschappen, heb ik dus veel in het stadion gezeten. Net als ieder jaar opnieuw in Haarlem of Rotterdam.

Dus wij willen ook wel graag een wedstrijd bijwonen in Het Baseball land van de wereld. Het eerste jaar zijn we uiteindelijk niet gegaan, toen heeft Alcatraz gewonen. Het Tweede jaar waren er geen wedstrijden in de plaatsen die wij aandeden. We zitten dan ook steeds aan het eind van het seizoen.
Vandaag hebben we dan toch twee tickets gekocht voor de wedstrijd van de San Francisco Giants tegen de San Diego Padres in het AT&T stadion in San Francisco op 12 september.

Daar zitten we straks dus. Schuin onder de Coca Cola fles aan de overzijde. Speciaal voor deze plek gekozen. Het spelletje bekijken is leuk, maar zicht op het gigantische stadion ook. Daarnaast kun je daar makkelijk even weglopen, en over de Baai van San Francisco kijken.

Nu moeten we nog uitzoeken hoe we daar kunnen komen. Op Google maps zie ik dat er een Ferry aankomt naast het stadion. Even verder zoeken levert op, dat je dus met de boot naar het stadion kunt. Het is een uur varen, en dat is natuurlijk ook weer leuk. De tickets kosten maar 8 dollar dus daar hoeven we het niet voor te laten. De opstapplaats voor de Ferry is bij Fishermans Warf, en daar gaan we toch wel weer naar toe. Dus gelijk ook maar de tickets online gekocht. Hebben we die ook al vast.

Bustickets voor Glacier Point

Inmiddels zijn we weer een stapje verder. De stoelen voor onze heen en terug vlucht zijn vastgelegd. Zover je van vastleggen kunt spreken, want er is nog een kans dat je die stoelen niet krijgt. Maar dat zien we dan wel weer.

Verder hebben we vanavond onze tickets voor de hikersbus naar Glacier point in Yosemite geboekt. Dit betekent dat we op 14 september de tijd hebben. Op 15 september moeten we om 8.15 (ja, dat wordt vroeg op) de tickets halen bij de lodge, waarvandaan ook de bus vertrekt.

Het zijn one-way tickets, want we gaan sportief zijn en naar beneden lopen. Hiervoor staat ongeveer 7 uur. Afhankelijk van de snelheid waarmee we lopen en het aantal foto stops, en wat we tegenkomen onderweg (we hopen natuurlijk wel een beetje om een beer te spotten.)

Ach 16 en 17 september zijn weer voornamelijk rij, stop, maak een foto dagen. Dus dan kunnen onze spieren weer tot rust komen.

Vlucht gewijzigd

Bij het checken van de vluchtgegevens zien we dat onze terugvlucht gewijzigd is. Zouden we oorspronkelijk om 15.45 uur uit Denver vertrekken, werd dat nu om 17.00 uur. Dit betekent dat we maar 40 minuten hebben om over te stappen. Dat vinden wij toch wat krap, ondanks dat het volgens andere Amerika-gangers wel mogelijk moet zijn. Je moet dan natuurlijk geen vertraging hebben op de eerste vlucht.
Vandaag er toch maar een telefoontje aan gewaagd bij de KLM. Op de website hadden we al gezien dat er om 16.05 een vlucht vertrekt naar Detroit. Deze komt om 21.00 uur in Detroit aan. De vlucht naar Amsterdam vertrekt dan weer om 22.05 uur. We hebben dus iets meer dan een uur de tijd om over te stappen. Dat moet wel lukken. We landen dan de volgende dag om 12.00 uur weer in Amsterdam, wat voor ons ook een prima tijd is.
We worden door een aardige KLM mevrouw te woord gestaan, en deze KLM mevrouw regelt direct een andere terugvlucht, via Detroit, voor ons. 5 minuten later staat dit schema ook al op onze inlog pagina bij de KLM. Prima en snel geregeld dus.

Kleine verandering in Route

Gisterenmiddag nog even zitten kijken waar we zouden kunnen overnachten in de buurt van Cedar City. Leuk State park gezien, maar bij nadere bestudering van de kaart blijkt dit nog onder de ingang van Zion te liggen. Tja dan ga je toch ook weer bij Zion kijken. In 2009 vonden wij de campsite bij Watchman in Zion een van de mooiste plekken die wij tijdens die reis gehad hebben.

Dus weer naar de Route gekeken, om te zien wat er mogelijk is. Na Las Vegas gaan we naar Kolob Canyon, en dan weer terug naar Zion. Wellicht dat we ook nog een bezoek aan Valley of fire brengen. Qua miles is het te doen en ook qua tijd. Voor de volgende dag kunnen we dan door Zion, en ter plekke nog bedenken of we, of een bezoek aan Zion zelf brengen, of door Zion naar Cedar Breaks NM rijden en ook nog Color Pink Sanddunes bezoeken, en eventueel ook nog naar Best Friends. Dit zien we dan wel op de dag zelf, net waar we zin in hebben. In Kanab is onze campground al gereserveerd, dus het maakt niet uit hoe laat we daar aankomen. Misschien dat we als we toch door Kanab rijden ons eerst al melden bij de campground, en even bij Terry Alderman langsgaan (volgens afspraak) waarmee we de volgende dag een afspraak hebben voor een bezoek aan White pocket.

Tja, dan wordt de verleiding wel groot om toch ook maar een plek op Watchman campground te reserveren. Zo gezegd, zo gedaan! We hebben plek B056 gereserveerd. We hadden nog keuze uit 4 plekken die langs de Virgin river liggen. Op foto's gekeken welke plek ons het beste leek en gekozen voor plek 56.

Moraine park ook maar gereserveerd

En zo hebben we toch ook Moraine park campground in het Rocky Mountain national park ook maar gereserveerd. Reserveren op Moraine park kan tot 3 oktober, daarna wordt het een first come, first served campground.

Onze plek op Moraine park, nu maar hopen dat straks de Elks gewoon langs de camper lopen.

Ik had nog wat twijfels over het laatste gedeelte van de route. Met name vanwege het weer. Het kan natuurlijk net als vorig jaar nog prachtig weer zijn, maar het kan ook al sneeuwen. We gaan er maar even vanuit dat het gewoon mooi weer is. Vernal en Flaming Gorge zijn komen te vervallen. Na Grand Junction rijden we gelijk door naar het Rocky mountain NP. We hopen hierdoor de Trail ridge road nog te kunnen rijden.
6 oktober willen op Cherry Creek campground gaan staan voor de laatste nacht. Dit betekent dat 4 en 5 oktober nog open zijn in de planning. Als het weer nog mooi is blijven we gewoon op Rocky mountain NP of Estes park. Zo niet dan bekijken we daar wel wat we gaan doen.

Campings gereserveerd

Inmiddels zijn alle campings die we wilden reserveren gereserveerd. Dit betekent gelijk ook dat er niet meer geschoven kan worden in de route.

We hebben een reservering gemaakt bij Kanab Corral Rv, in Kanab, Gouldings in Monument Valley en 2 nachten op Canyonlands rv park in Moab.

De rest van de overnachtingen kunnen we niet reserveren of weten we nog waar die precies zullen zijn.

Volgens mij is nu eigenlijk alles geregeld voor deze reis. Alleen het laatste stuk staat nog niet vast. Dat kunnen we ook nog niet omdat dat geheel afhankelijk is van het weer dan.

Dit weekend hebben we met Kevin en zijn vriendin gesproken. Als we volgend jaar weer gaan (dit weten we eind september, als de financien het toelaten) dan komen zij ook en gaan dan voor een dag of 10 mee. Ik heb ze nu een aantal routes gegeven waaruit ze kunnen kiezen. Volgens mij zijn ze allebei best wel enthousiast. Ik hoop nu toch zo dat we volgend jaar weer kunnen, en dat terwijl we dit jaar nog moeten gaan :)